The End

To utwór zamykający płytę — i w mojej wyobraźni naprawdę coś kończący. Jest dla mnie muzyką wyciszenia, pożegnania z pewnym etapem, fragmentem życia, a może nawet z życiem jako takim.

Do tego stopnia właśnie tak go odbieram, że zażyczyłem sobie kiedyś, aby został zagrany podczas mojego pogrzebu — oczywiście, jeśli kiedyś będzie jeszcze ktoś, kto będzie chciał mnie żegnać. Nie traktuję jednak tego utworu wyłącznie w takim kontekście. To po prostu moje bardzo osobiste skojarzenie.

Kiedy go tworzyłem, całkowicie pochłonęła mnie jego powtarzalność. Główny motyw wraca niemal jak w pętli i tworzy spokojny, trochę magiczny, niemal medytacyjny klimat. Ta muzyka nie próbuje prowadzić słuchacza na siłę — raczej kołysze, uspokaja i pozwala myślom odpłynąć. Wciągała mnie podczas komponowania i nadal robi to samo, kiedy jej słucham.

Dlatego polecam ten utwór nie tylko jako muzykę „na koniec”. Raczej każdemu, kto chce na chwilę odłożyć wcześniejsze sprawy, zamknąć jakiś etap, usiąść w ciszy i po prostu pomyśleć. Czasem właśnie takiej chwili potrzeba, zanim zacznie się coś nowego.